Voorverkoop Oostenrijk: Ingrid Groiss - Diepgeworteld en eigenwijs

Ingrid Groiss groeide op in Breitenwaida, een klein wijndorp in het westelijke Weinviertel, ongeveer halverwege Wenen en de Tsjechische grens. Met ruim 14.000 hectare wijngaarden is het Weinviertel het grootste wijnbouwgebied van Oostenrijk, met een grote verscheidenheid aan bodems, landschappen en microklimaten. Breitenwaida ligt in een interessant deel van het Weinviertel, met gerenommeerde wijngaarden als Pankraz en Sauberg. Haar ouders en grootmoeder bewerkten wijngaarden en maakten wijn voor hun eigen Heuriger, een traditionele Oostenrijkse wijnkroeg.

Op jonge leeftijd wilde Ingrid naar de wijnbouwschool in Klosterneuburg. Omdat haar ouders haar nog te jong vonden om zelfstandig in de omgeving van Wenen te wonen en de school geen internaat voor meisjes had, koos ze voor een opleiding in het toerisme. Na haar studie werkte ze in Bremen en Berlijn voor grote bedrijven.

Aanvankelijk beviel dat leven goed, maar na enkele jaren begon steeds duidelijker te worden dat ze iets miste: wijn. Toen ze hoorde dat de Universiteit van Wenen een nieuwe opleiding startte in wijnbouw, oenologie en wijnmarketing, besloot Ingrid opnieuw te beginnen. Naast haar studie deed ze praktijkervaring op bij verschillende vooraanstaande Oostenrijkse wijnbedrijven, waaronder Domäne Wachau en Weingut Birgit Braunstein. De connectie met laatstgenoemde is achteraf veelzeggend. Ingrid en Birgit benaderen de wijngaard allebei als onderdeel van een groter, levend geheel, waarbij ze streven naar harmonie tussen wijnbouw en de omgeving. Biodiversiteit speelt daarin een belangrijke rol. Het is dan ook geen toeval dat beide wijnmaaksters hun plek hebben gevonden binnen het Oostenrijkse assortiment van Okhuysen.

In der Schablau

Na haar studie en praktijkervaring dacht Ingrid dat ze klaar was om op het familiedomein aan de slag te gaan, maar aanvankelijk was niet iedereen het daarmee eens. Ingrid: “Terug in Braitenwaida begon ik mijn vader te helpen. Dat leidde dikwijls tot flinke discussies en ruzies, omdat hij zijn eigen ideeën had, en ik veel ruimte voor verbetering zag. Dat werkte natuurlijk niet, dus toen heb ik mijn oma gevraagd of ik haar wijngaard Schablau mocht bewerken om er mijn eigen wijn van te maken. Dat mocht. Ik maakte met mijn vader een afspraak: hij zou zich niet met de Schablau-wijn bemoeien. Na de vinificatie zouden we onze wijnen blind naast elkaar proeven. Als mijn wijn won, mocht ik vanaf het jaar daarop de wijngaarden beheren en werken volgens mijn eigen filosofie. En wat denk je? Mijn wijn won.” Haar vader hield zijn woord en droeg de verantwoordelijkheid voor de wijngaarden en kelder aan haar over – een moment waarop hij later met trots terug zou kijken.

Een lichte hand van wijnmaken

Ingrids wijngaarden worden met de hand bewerkt en geoogst, waarbij ze in meerdere rondes door de wijngaard gaat om ieder perceel en iedere tros op het juiste moment te plukken. In de kelder werkt ze met lichte hand. Hout gebruikt ze alleen voor de wijnen die het nodig hebben, en dan nog speelt het een bescheiden rol; veel belangrijker is de tijd die de wijnen sur lie liggen, waarmee ze textuur en diepte ontwikkelen zonder dat het fruit en de herkomst naar de achtergrond verdwijnen. Dat levert wijnen op waarin je zowel de wijngaard als de maker herkent: helder, precies en met een fijnbesnaarde spanning. Drie van haar wijngaarden zijn geclassificeerd als ÖTW Erste Lage, vergelijkbaar met de bourgondische premier crus.

Oogstjaar 2025

Ingrid is enthousiast over oogstjaar 2025. De druiven bereikten een mooie fysiologische rijpheid, terwijl de zuren voldoende spanning en frisheid brengen. De wijnen hebben daardoor zowel textuur als mineraliteit, met lengte en elegantie in de afdronk. Het is een oogstjaar dat volgens Ingrid precies past bij haar stijl: verfijnd en energiek, met mooie rijpheid, precisie en een goed bewaarpotentieel.