Bodegas El Paraguas – Cultwijnen van een ‘brutaal’ Atlantisch terroir

De witte wijnen van Galicië behoren tot de beste ter wereld; ik zeg het al jaren. De druiven treixadura, godello en albariño doen het hier fantastisch. Ik hou van de manier waarop ze Atlantische ziltigheid, mineraliteit en fris fruit combineren met een rondeur en rijkdom die je bij zo’n relatief koele, groene streek niet verwacht. Het was een bucketlist-moment toen ik vorige maand eindelijk voor het eerst een bezoek bracht aan ‘Atlantisch Spanje’.

Mijn favoriete domein hier – en de belichaming van deze stijl – is Bodegas El Paraguas. Jaren terug ontmoette ik Marcial Pita, een van de oprichters van het domein. Trots op zijn regio als hij is, probeerde hij me sindsdien naar Ferrol te lokken door me een speciale lunch in het vooruitzicht te stellen. Vorige maand was het zo ver.

Het hotel waar mijn vriendin en ik verblijven heet Dos Mares, ‘Twee Zeeën’. Een goedgekozen naam, want je zit hier echt in het absolute noordwestelijke puntje van het Iberische schiereiland. Door het ene raam zie je de Atlantische kust, door het andere de Cantabrische Zee. Het is ruig en prachtig. Als we er aankomen zit Marcial al op ons te wachten op het terras. Na een vlugge check-in scheuren we in Marcials Volvo naar zijn huis voor de beloofde lunch. Hij heeft echter één tussenstop gepland: bruusk slingert hij de auto naar de zijkant van een bospad, en stopt naast een piepkleine wijngaard omringd door bomen. We stappen uit, Marcial opent de klep van de auto en tovert een gekoelde fles en een doos glazen tevoorschijn. “De beste manier om een wijn te begrijpen is door hem te drinken terwijl je in de wijngaard staat waar hij vandaan komt.” Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en moeten lachen. Ik heb veel speciale wijnbezoeken gehad, maar dit heb ik niet eerder meegemaakt. En die wijn? Die is perfect, hij smaakt precies naar deze omgeving. Marcial noemt hem ‘brutalmente atlántico’, en dat is ‘ie. 

Even later kijken we vanuit Marcials tuin uit over de oceaan, op 200 meter afstand. We zitten onder een pergola van druivenstokken, de tafel is gedekt. Wat volgt is een absoluut feestmaal: mosselen, percebes (‘eendenmosselen’, de beroemde lokale delicatesse), gamba’s, empanada, noem maar op. Daarbij proeven we onder andere Marcials Atlántico uit 2017. Het is de eerste keer dat ik een oudere jaargang proef en meteen het bewijs dat deze wijn waanzinnig mooi kan ouderen; hij ontwikkelt meer diepgang, wat donkerder fruit, en heeft een hele brede afdronk. Ook komt er een fles Fai un Sol de Carallo uit 2023 op tafel, de topwijn van dit domein. De stokken zijn aangeplant in 1892 en de concentratie, gelaagdheid en spanning in de wijn zijn ongekend. De frisheid, spanning en rijkdom die de Atlántico zo mooi maken worden hier vervolmaakt. Voor bij het vleesgerecht heeft Marcial nog een verrassing. “Tienes suerte, cabrón,” zegt hij, “Je hebt geluk”, en zet een fles Viña Tondonia uit 1970 op tafel. Na hem te hebben gedecanteerd blijkt ook deze wijn in topvorm. Wat een lunch. 

De volgende dag neemt Marcial ons mee voor nóg een lunch, dit keer bij zijn favoriete restaurant in Ferrol, Meson Picasso, wat hij ‘zijn huiskamer’ noemt. Een klassiek donker houten decor. Overal staan flessen wijn, en ik herken veel: uiteraard verschillende cuvées van El Paraguas, maar ook Dominio de Anza, Soalheiro en Rodrigo Méndez. De eigenaar begroet Marcial als een oude vriend en zet Zalto glazen op tafel. Met zijn Coravin laat hij ons enkele oudere oogstjaren Fai un Sol de Carallo proeven. De wijn wordt duidelijk complexer na wat kelderrijping, maar in zijn jeugd heeft hij onweerstaanbaar rijp fruit en die typisch ziltige Paraguas-toon. Wat volgt is opnieuw een feestmaal met lokale delicatessen, en ik lieg niet als ik bij het weggaan tegen de eigenaar zeg dat dit een culinair hoogtepunt in mijn leven is geweest. 

Die avond gaan we op stap zonder Marcial. Hij heeft ons een restaurant getipt in het centrum van Ferrol: Casalexo. Bij het lezen van de wijnkaart veer ik op als ik zie dat ze de 2023 La Sombrilla hebben; de enige wijn van El Paraguas die we deze reis nog niet hebben geproefd. Een no-brainer dus. Ook deze wijn is werkelijk een plaatje. Het is de meest bourgondische wijn uit hun portfolio, met iets meer rijkdom en iets meer hout, maar perfect in balans met opnieuw die ziltigheid die zo typerend is voor deze terroirs. De wijn voegt zich op spectaculaire wijze naar wat er voor ons op tafel wordt neergezet: losse gerechtjes met octopus, schelpjes, zalm, artisjok en perfect rijpe tomaten met olijfolie. 

We reizen de volgende ochtend door naar Asturias. In de auto kijkt mijn vriendin me aan en raadt mijn gedachten als ze zegt: “Eigenlijk moeten we een doos van die Paraguas-wijnen voor een paar jaar wegleggen in de kelder”. “Dat heb ik al eens geprobeerd,” zeg ik, “maar het is me tot nu toe nog niet gelukt om er van af te blijven.” Toch maar weer eens een poging wagen.