Soms heeft iemand een nieuw idee, of is er een hele generatie die breekt met de status quo. Soms is de matige reputatie van een gebied een prikkel voor producenten om het niveau op te krikken. Ook de voorkeuren van de consument spelen een rol; veel moderne wijndrinkers willen het liefst consciëntieus gemaakte wijn die niet tien jaar bewaard hoeft te worden. Wat de oorzaak ook is van een nieuwe wind in een wijngebied, het resultaat is dikwijls verrassend. Helaas staan oude vooroordelen vaak in de weg. Daarom hier een pleidooi voor drie gebieden die misschien niet (meer) zijn wat je denkt. Chianti, een wijn die bij velen nog steeds herinneringen oproept aan rieten mandjes en muurschilderingen van gondola’s. Chianti werd slachtoffer van zijn eigen succes: de oorspronkelijke kwaliteit en populariteit leidden tot een gretigheid die zich vertaalde in massaproductie en kwaliteitsverlies. Ook de regelgeving hielp niet mee: tot in de jaren ’90 was het verplicht om witte druiven toe te voegen, wat de concentratie en structuur niet ten goede kwam. Het keerpunt kwam toen de regels werden aangescherpt, met name binnen het subgebied Chianti Classico. Wijnmakers mochten nu werken met 100% sangiovese, oogstrendementen gingen omlaag en de focus verschoof naar kwaliteit en herkomst. Bravo!
Laat vooroordelen plezier nooit in de weg staan.
Dan Rioja. Deze Spaanse wijnstreek heeft nooit reputatieschade gekend, maar er kleefde wel een duidelijk stereotype aan vast: dat van zondoorstoofde, rustieke krachtpatsers met jarenlange houtrijping. De afgelopen twintig jaar is er een nieuwe stroming naast ontstaan, dankzij een generatie wijnmakers die minder geïnteresseerd is in classificaties als crianza of reserva, en meer in herkomst: specifieke wijngaarden, hoogte, bodems, oude stokken. Minder nadruk op hout, meer op frisheid, spanning en detail. Rioja is daarmee steeds meer een mozaïek van terroirs, in plaats van één herkenbare stijl. Olé! Tot slot: lambrusco. O jee, echt? Ja. Bij het horen van die naam denk je misschien aan goedkope halfzoete mousserende migrainewijn. Iets wat je drinkt uit financiële overweging, niet uit voorkeur. En dan heeft er opeens een renaissance plaatsgevonden in Emilia-Romagna, waar lambrusco vandaan komt. Ene Alberto Paltrinieri blijkt met die lambrusco di sorbara-druif totaal andere dingen te kunnen doen, namelijk beendroge, extreem levendige concocties maken die van een hele nieuwe categorie zijn. Iets wat je moet proeven om het te begrijpen, en daarna te beseffen: het woord lambrusco betekent nu iets anders. Lieve mensen, ik herhaal: koop eens een fles uit een gebied waar je een vooroordeel over hebt.
