De kelder van Dennis Albada Jelgersma

“Mijn ouders lieten me als kleine jongen geen wijn drinken. Maar een slokje proeven, geen probleem. Als mijn vader wijn uit de kelder haalde, zei hij: ‘Help even mee.’ Dan moest ik flessen dragen, ontkurken, ruiken.” Dennis Albada Jelgersma groeit op in een gezin waar wijn meer is dan een liefhebberij. Het is onderdeel van het werk van vader Eric. "Als mijn vader in een restaurant wijn bestelde, praatte hij met de sommelier. Ik zie het nog zo voor me: hij stelde vragen, de sommelier vertelde en dan moest hij proeven. Nu doe ik dat. Sterker nog, in een restaurant wordt meteen de wijnkaart in mijn handen gedrukt: ‘Kies jij maar’.”

Van sales naar wijnboer
Nadat Dennis afstudeert aan de Erasmus Universiteit, werkt hij jarenlang in de sales. IT, mode, babyspullen; van alles komt voorbij. In 2012 wordt hij directeur van AJ Holding. Ook broer en zus voegen zich later bij het familiebedrijf. In hun portfolio zitten dan drie wijnhuizen. “Drie kinderen, drie wijnhuizen. Zo redeneerde mijn vader.” De familie verkoopt Château du Tertre in 2021. Château Giscours (Margaux), en Caiarossa in Toscane blijven over – welk kind nu zonder zit is onduidelijk. Als ondernemer lopen de taken van Dennis uiteen. Op LinkedIn is hij alleen “farmer”. Dennis: “Het is natuurlijk leuker om te zeggen dat je wijnboer bent dan ondernemer of directeur. Het spreekt tot de verbeelding, opent deuren. Wijn is voor ons ook een serieus bedrijfsonderdeel, geen trophy asset om mee te pronken. Daarnaast is het een prachtig product. Drink maar eens een oude bordeaux, dat is een tijdcapsule; fantastisch. Als je een fles deelt, ontstaat vanzelf een gesprek; wijn verbindt.”

Rood maken, niet drinken
Wat drinkt Dennis het liefst: klassiek rood, toch? Ja, ook. Toch noemt hij eerst iets anders: chardonnay. Liefst meursault of chassagne. Of elegante exemplaren uit Sonoma, Californië. Soms een houtgelagerde verdejo of grüner veltliner. “Ik heb van mijn twintigste tot mijn vijfenveertigste geen druppel rood gedronken. Een enorme paradox, onze wijnhuizen maken vooral rode wijn. Het kwam doordat ik allergisch werd voor tannine; mijn lijf reageerde er verkeerd op, heel vervelend. Gelukkig verdween de allergie zo'n tien jaar geleden. Als hij ergens zijn wijnen op de kaart ziet, dan bestelt Dennis ze altijd. “Eén: ik vind het mooi dat ze onze wijn schenken, dus ik steun de uitbater. Twee: je zet de wijn op tafel, dus andere gasten zien dat. Drie is grappig: de uitbater verkoopt mij een fles en moet zijn voorraad weer aanvullen. Ik creëer dus eigenlijk een klein beetje nieuwe vraag. En misschien wel de beste reden: het is gewoon hele lekkere wijn!”

Traditie voortzetten of pionieren
Dennis houdt van Giscours én Caiarossa. Een favoriet kiezen is moeilijk. “Caiarossa hebben we vanaf de grond opgebouwd. We begonnen rond 2004 met weinig. Nu heeft het domein veertig hectare wijngaard en werken we volledig biodynamisch. We hebben alles gedaan om dit niveau te bereiken, met het beste team, goed materiaal. Dat proef je nu. Waar de wijnen uit Bordeaux juist iets statigs hebben, heeft Caiarossa muziek in zich. Toch dat mediterrane karakter, dat speelse. Dat is het handschrift dat wij samen hebben gecreëerd.” De familie van Dennis is nu dertig jaar eigenaar van Giscours. Het bestaat echter al vierhonderdvijftig jaar. “We moeten nederig zijn. Even mogen bijdragen aan de ontwikkeling van deze grote naam is een grote eer. Zeker met Giscours 2022 hebben we grote stappen gezet. Die werd vorig jaar niet voor niets door Wine Spectator uitgeroepen tot wijn van het jaar. Als we zo blijven verbeteren, dan hebben we het heel goed gedaan.”

Zoals in elke business zit niet alles mee. Toch zijn de verbeteringen in volle gang. Dennis: “In Bordeaux is veel regelgeving. Stappen vooruit zetten kost tijd. Zo mogen we van het grondbedrijf nu eindelijk de kelder aanpassen. De techniek was al heel goed, maar traditioneel; vernieuwingen zoals moderne stalen tanks en keramische amfora's bieden mogelijkheden. Nu passen we steeds vaker micro-vinificatie toe: per perceel een wijn maken. De uiteindelijke blend is dan nóg preciezer. Op naar de 100 punten!” Regelgeving beïnvloedt ook de verkoop. Dennis is bezorgd over de toekomstbestendigheid van het en primeur-systeem. “Het is een complex distributiekanaal. Producenten in Italië en Spanje maken geweldige wijnen voor een scherpe prijs. Je kunt je afvragen of Bordeaux hier in de toekomst mee kan blijven concurreren. Giscours produceert bijna vierhonderdduizend flessen per jaar. We werken hard aan onze marketing, sales. De distributie en verkoop blijft uitdagend in het huidige systeem.”

Meer poeha
Eenmaal in zijn kelder opent Dennis een fles Caiarossa 2018. “Deze moet je gewoon opdrinken, hè? Niet uitspugen.” Het is een schitterende wijn die zich gedurende ons gesprek steeds fraaier toont in het glas. “Mensen denken soms dat ze mij alleen blij maken met hele dure wijn. Onzin, maar kwaliteit kost wel íets meer. Ik zou graag zien dat we betere wijnen drinken. Daarom mag er in Nederland wel wat meer poeha rondom wijn. In positieve zin. Meer educatie, beter aanbod. In het buitenland mag wijn vaak iets meer kosten. In onze horeca betalen we vijfendertig euro voor een biefstuk. Niemand zegt: ‘Die kost bij de slager acht euro.’ Bij wijn rekenen we wel op die manier. Zonde!”