Vijftig hele korte jaren want ik heb daar niets van gemerkt en niemand heeft mij verwittigd. Ik was toen 22 jaar jong, en die 22 moet je dan vandaag bij de vijftig optellen. Om oud te worden is er geen enkel talent nodig, geen enkele inspanning, je hoeft alleen in leven te blijven. Maar om al die tijd wijngaarden te snoeien, druiven te plukken en wijn te maken, en die ge dan nog eens moet verkopen, heb je veel energie nodig. Veel goesting en ook een beetje talent. Zoals Jacques Brel zei “l’envie, c’est le talent.”
Natuurlijk is niet alles feilloos verlopen. Maar we kunnen niet klagen. En als we wel zouden klagen, dan zijn er weinig mensen om ons te geloven. Voor velen is ons leven een echte success story. Dat is voornamelijk omdat ze niet alles weten. Ons grootste talent is altijd geweest de dingen mogelijk te maken, “les rendre possible”. In een zekere zin van niets of weinig iets moois te maken. De Mâconnais maakte daar deel van uit. Vijftig jaren geleden wisten weinig wijnliefhebbers dat de wijnen uit deze streek een hoog potentieel hadden. Wij wisten dat ook niet, maar wij wisten ook niet dat het onmogelijk was om goede wijnen te produceren in deze magnifieke omgeving. De Lubéron als wijnstreek was nog erger. Maar om eerlijk te zijn: wij hebben nooit de Tourettes gekocht om er wijn te maken, maar om daar te leven. Maar om daar te leven moesten we wijn maken, en we besloten om er goede wijnen te maken. In de Sauternes wist ik dat wij daar zeer grote wijnen konden maken, maar niet hoe we ze moesten verkopen. Ons grootste succes in ons leven is de adoptie van onze twee dochters. Als je het zo bekijkt, hebben Maine en ik niet anders gedaan dan toekomst geven in gevallen waar weinig toekomst was en dat is een veel grotere verdienste dan geld, roem en zelfs beide. Maine en ik hebben tot nu toe een heel mooi leven geleefd en we zouden niet een dag daarvan willen veranderen.
Maar elk verhaal heeft een einde en wij zijn niet meer ver van de final cut. Wijn maken is nog altijd mijn grootste liefde, mijn hobby en mijn levensdoel. Maar het hoofd kan niet meer alles aan en mijn linkerknie ook niet. De kans dat dit gaat verbeteren is zo klein dat ik besloten heb om afstand te nemen van de dingen en vrijheid te geven aan de mensen rond mij. Dat is voor mij zeer moeilijk. Mijn dochter Marie, die vandaag de dag verantwoordelijk is voor de Tourettes, kan dat gemakkelijk bevestigen. Ik zal dus moeten leren, met hulp van Maine, om gelukkig oud te worden. Dat zal waarschijnlijk mijn zwaarste taak worden. En als ik er niet in slaag, en die kans is groot, moeten jullie mij verexcuseren en begrijpen dat dit de eerste keer is dat ik oud word.
Wijn maken is nog altijd mijn grootste liefde, hobby en levensdoel.
Jean-Marie Guffens is een invloedrijke wijnmaker die vooral bekendstaat om zijn werk in de Bourgogne. Ook heeft hij succes met zijn Château Closiot in Bordeaux en Château des Tourettes in de Luberon. Hij verwierf internationale faam door zijn compromisloze wijze van werken én zijn ongezouten meningen.
