Vinologisch: drinken of proeven

Alsof mijn liefde voor wijn zou betekenen dat dat het enige is dat ik drink. Er zijn twee manieren om wijn te benaderen en die verschillen enorm. De eerste benadering is wijn als alcoholische drank voor op sociale gelegenheden; een optie naast een biertje of een gin-tonic. Wát voor wijn het is, maakt niet eens zo heel veel uit. “Als ‘ie maar droog is, en niet te zuur.” Je kunt wijn ook benaderen als kunstvorm, een expressie van cultuur. De druif heeft het vermogen om op onvoorstelbare wijze de elementen van zijn omgeving en de keuzes van de wijnmaker te weerspiegelen. Goede wijn kan enorm complex zijn van geur, textuur en smaak, en ontstijgt in dat opzicht een IPA of negroni. Ik heb het dan over wijn die vervoert, die je meesleept in een epische vertelling. Hier heb je niet veel wijn voor nodig; op een proeverij schenk ik ruim zestien glazen uit een fles. Dat is genoeg om de wijn te kunnen ervaren. Bij wijn proeven in plaats van drinken speelt alcohol natuurlijk ook een rol, maar niet die van sociaal glijmiddel. Alcohol geeft wijn warmte, diepte, rijkdom en natuurlijk een aangenaam gevoel van weldadigheid. Maar alcohol is niet de primaire reden dat we wijn proeven. We proeven om het verhaal dat de wijn vertelt te kunnen horen. Daarom vind ik het soms jammer als iemand bij aanvang van een proeverij handenwrijvend binnenkomt met het voornemen zich even lekker te gaan bedwelmen.

Het klinkt misschien als semantische muggenzifterij, maar voor mij is het een groot verschil als iemand zegt “ik heb die brunello geproefd” of “ik heb die brunello gedronken”. Of, erger nog: “ik heb die brunello weleens op”. Dat slaat de plank wat mij betreft mis. Brunello is geen vehikel om alcohol in je bloedbaan te brengen. Het is een kunstwerk dat je waardeert door te ruiken en te proeven. En de alcohol? Die vraagt om een verantwoordelijke benadering. Dat is weleens lastig, want alcohol werkt benevelend, en overvloedig maakt overmoedig. Tijdens wijndiners met vrienden komt het dus wel eens voor dat mijn inhaligheid de overhand krijgt, en ik iets te enthousiast blijf inschenken en ontkurken. Achteraf vind ik dat soms jammer. Vooral als die laatste wijn de volgende ochtend een vage herinnering blijkt. Een truc: schenk kleine beetjes. Het voelt heel royaal om steeds bijgeschonken te worden, en zo is het alsof er ineens twintig glazen in een fles zitten. En let maar eens op: als vanzelf ga je wat langzamer drinken. Je gaat de ontwikkeling volgen. Zo doe je een hele avond met die mooie fles.