De bakker is voor het juiste recept te rade gegaan bij een heuse croissantprofessor. Bestaat die? Ja, die bestaat. En die woont niet in Parijs, niet in Rouen of Montpellier, maar ergens in het Verenigd Koninkrijk. Raar verhaal? Heel raar zelfs. Vooral omdat de Britten niks met lekker eten en drinken hebben. Hoe kan het dan dat daar de hoogleraar in de croissantologie woont? Dat klopt gewoon niet. Zo is het ook met wijn. Ik weet dat de oorsprong van deze godendrank niet meteen in Frankrijk ligt, maar dat de Georgiërs er ooit mee begonnen zijn en dat de Romeinen het ook al lekker vonden. En alle kenners van de Bijbel weten dat er tweeduizend jaar geleden op de Bruiloft van Kana al een vrolijk glaasje genuttigd werd. Wel door middel van een Hans Klok-trucje van de Messias zelf, maar toch…
Bij wijn denken we echter niet aan Israël, Libanon of Syrië. In die contreien ligt Kana namelijk. Ook niet aan Georgië. Nee, we denken in eerste instantie aan Frankrijk, aan Bourgogne, Bordeaux, de Loire, de Rhône, de Provence en ga zo maar door. Daar verbouwen ze namelijk de lekkerste wijnen. In andere delen van de wereld doen ze ook hun best en veel wijnmakers staan daar tegenwoordig garant voor zeer hoge kwaliteit, maar eerlijk is eerlijk: ze hebben het allemaal geleerd van de Fransen.
De Fransen weten hoe het moet en zij hebben het geleerd aan de rest van de wereld
Daar hebben ze de juiste bodem, de beste stokken en de meeste kennis en vooral ervaring. Als een Nieuw-Zeelander of een Chileen een topwijntje wil maken dan moet hij eerst met Frankrijk bellen. Die sturen dan iemand die ze het trucje uitlegt. En het is natuurlijk veel meer dan een trucje. Het is een eeuwenoude traditie. De Fransen weten hoe het moet en zij hebben het geleerd aan de rest van de wereld. Ook aan de Italianen en de Duitsers, die net als de Spanjaarden en De Nieuwe Wereld prachtige wijnen produceren, maar eerlijk is eerlijk: geleerd van de Fransen.
Grappig dat dat het onderwerp is van deze editie van Vinée Vineuse: het belang van Frankrijk voor de wijn. Ik ben geen kenner, wel een liefhebber, maar als ik jaarlijks voor een altijd welverdiende vakantie naar het zuiden rij, dan stop ik automatisch even in de Bourgogne. Even scharrelen door kleine stadjes met de namen van de grote Bourgognes. Even kijken naar de wijngaarden, en genieten van een klein glas op een terras of een mooie fles bij een lekker diner. Toen ik ooit in Californië was deed ik dat niet. Hoe goed die wijnhuizen ook hun best deden om er zo Frans mogelijk uit te zien. Sommige zaken horen nou eenmaal expliciet bij een land. Daarom ga ik die Engelse croissantprofessor toch eens bellen met de vraag of hij niet stiekem Franse roots heeft. Of dat hij het recept op een vergeten moment uit een Frans kookboekje gejat heeft. Kortom: Vive la France.
Youp van ’t Hek is zonder twijfel ’s lands meest gewaardeerde – en inmiddels gepensioneerde – cabaretier, maar bovenal is hij fervent wijnliefhebber en fan van Okhuysen.
