Sandra Bravo: gepassioneerd, ambitieus en onuitputtelijk

“Ik zou willen dat ik een kloon had van mezelf,” verzucht Sandra als we aankomen bij haar kelder in het dorpje Villabuena de Alava in Rioja Alavesa. Ze is druk in de weer; in de kelder staan ze op het punt om een enorme tank van roestvrijstaal, ruim twee verdiepingen hoog, in stukken te zagen en af te voeren. Er komen amforen voor in de plaats, waarvan de levering ieder moment wordt verwacht. Voor de deur staat een drietal Italiaanse toeristen die het adres op Google hebben gevonden en op goed geluk naar Villabuena zijn gereden in de hoop op een bezoek; in het Italiaans legt Sandra uit dat ze helaas echt geen tijd heeft. Een paar minuten later, in de auto onderweg naar een van haar wijngaarden, legt ze aan ons uit dat ze maar al te graag mensen zou ontvangen en rondleiden, maar het vaak simpelweg niet kan. “Al het werk is zó leuk,” zegt ze gepassioneerd, “In de kelder kan ik mezelf opsluiten om helemaal met mijn wijnen bezig te zijn. In de wijngaarden voel ik de pure connectie met de natuur en mijn omgeving. En in het contact met de liefhebbers van mijn wijn merk ik wat mijn werk voor hen betekent. Het is enorm vleiend dat mensen zoals die Italianen van net mij komen opzoeken, het is jammer dat ik er geen tijd voor heb. Het liefst zou ik alles en iedereen de volle aandacht kunnen geven.”

Sandra’s gejaagdheid valt van haar af als we parkeren en Raposo inlopen, in de natuur voelt ze zich duidelijk thuis. “Deze wijngaard werd aangeplant in 1920 en is dus 106 jaar oud. De vorige eigenaar ging er niet goed mee om. Hij werkte met pesticiden. Er groeide niet eens gras, alles was kaal en geel. Ik zag altijd al het potentieel, en ben de wijngaard biodynamisch gaan bewerken. Door de jaren heen is Raposo totaal getransformeerd. Nu is hij waar ik hem altijd wilde hebben, en heb ik meer controle over de frisheid en de textuur van de wijn. Ik durf zelfs te zeggen dat hij behoort tot mijn beste wijnen. Na veel werk, studie, gesprekken met anderen en investeringen heb ik eindelijk bereikt wat ik altijd al in deze wijngaard zag.”

Het is begin juli en de kleuromslag van de druiven is net begonnen. Er groeit gras en heerlijk geurende wilde tijm tussen de stokken. We stappen weer in de auto en rijden naar de volgende wijngaard, Nahikun. Veel producenten hebben hun wijngaarden op één aaneengesloten stuk grond, met de kelder op of vlak bij het domein. Sandra niet; haar wijngaarden liggen verder uit elkaar, en haar kelder bevindt zich in het dorp. In sommige gevallen is het een half uur rijden van de ene wijngaard naar de ander. Het grote voordeel is dat ze haar wijngaarden heel bewust heeft kunnen selecteren op de eigenschappen die ze zoekt, namelijk hoogte, oude stokken, inheemse druiven en bovenal iets wat minder makkelijk te duiden is: typiciteit. Dat betekent echter wel dat ze voortdurend onderweg is tussen haar percelen en de kelder. We komen aan bij één van de Nahikun-wijngaarden, waar zowel witte als blauwe druiven staan aangeplant. We hebben een prachtig uitzicht op het Cantabrische Gebergte, dat de wolken en regen van de Cantabrische Zee tegenhoudt, waardoor er hier een relatief koel, maar toch mediterraan klimaat heerst. De open ligging, de hoogte en de rotsachtige omgeving geven Nahikun een heel ander karakter dan het bosrijke Raposo.

We rijden snel terug naar de kelder waar we haar assistent Angel ophalen, en dan door naar een lokaal restaurant. Sandra heeft wat recente oogstjaren van haar wijnen mee, sommige zijn nog niet eens gelabeld. De frisheid van de Nahikun blanco, met verfijnde zilte tonen en zuiver steenfruit is het perfecte begin. We proeven de 2025, want de 2026 hangt op het moment van ons bezoek nog te rijpen aan de stokken. We bestellen wat lokale delicatessen, waaronder lamskoteletten die over open vuur zijn bereid en patatas a la riojana: een traditioneel stoofgerecht uit La Rioja met aardappelen en chorizo. Dan proeven we 2024 Raposo en Nahikun tinto naast elkaar. Nu we net in de wijngaarden hebben gestaan is het verschil in stijl makkelijker te duiden; Raposo is intens en stevig, met donker fruit en een bosachtig karakter. Nahikun tinto is daarentegen helderder en kruidiger, met rood fruit. 2024 Tereseño en 2025 La Dula, allebei gemaakt van garnacha, zijn verleidelijk en zacht, met aroma’s van lavendel, tijm en zoete kersen. Wat zijn Sandra’s nieuwe wijnen toch weer herkenbaar. Ze belichamen precies wat het ‘nieuwe Rioja’ zo interessant maakt, en waarvan zij een van de belangrijkste vaandeldragers is: oude stokken, terroir, lichtvoetigheid en vooral een ongekende energie en frisheid. Geen zwaar aangezette wijnen, maar puur, helder sap.

We rekenen af en lopen naar buiten, want hoe gezellig en leerzaam het ook allemaal was, volgens mij heeft Sandra nog honderdduizend dingen te doen vandaag. Dus we laten haar en Angel gaan met een abrazo – een knuffel – en als ze wegrijden besef ik me hoe speciaal het is om met iemand als Sandra te werken. Logisch dat iedereen wat van haar tijd wil. Sandra is het soort wijnmaker waardoor ik me ben gaan interesseren voor wijn; iemand met een bijna onvermoeibare missie om haar eigen omgeving steeds beter te begrijpen en dat begrip in haar wijnen tot uitdrukking te brengen. En de wijnen die we net hebben geproefd zijn daar het verbluffende resultaat van.