“Weet je met wie je eens zou kunnen praten voor je rubriek?” – collega Job komt aan mijn bureau staan – “Ronald Wortel heeft net zijn proefexamen voor Master of Wine gehaald. Zit daar geen ver-haal in?” Mijn fascinatie is gewekt. De titel Master of Wine, vaak afgekort tot MW achter een naam, heeft status in de wijnwereld. Het is de zwaarste wijnopleiding die er is. Slechts 5% van de professionals die er ieder jaar vol goede moed aan begint haalt de eindstreep. Op dit moment zijn er drie Nederlandse MW’s, maar als ik Job mag geloven zou het zomaar kunnen dat Ronald binnenkort bij dit illustere gezelschap aansluit. Een mooie aanleiding voor een gesprek aan Ronalds keukentafel, een proefsessie en natuurlijk een korte blik in zijn kelder.
Waarheen leidt de weg
Er zijn grofweg twee soorten mensen: zij die hun carrièrepad minutieus uitstippelen en degenen die zich laten leiden door de kansen die zich spontaan aandienen. Ronald behoort tot de laatste categorie. Een echt plan zit er namelijk niet achter, vertelt hij, als hij zich aanmeldt voor de Hotelschool, los van het feit dat hij zijn bijbaantje in de horeca wel leuk vindt. Tijdens de opleiding triggeren de wijnlessen op school zijn interesse en Ronald is sowieso niet van het halve werk. Dus hij maakt de opleiding af, waarna hij aan de slag gaat als zakelijk leider van een theatergezelschap. Een zijweggetje zo lijkt het, maar wel een afslag die de mogelijkheid biedt om er iets naast te gaan doen. Een goede vriend die in Portugal studeert laat Ronald geregeld wat lokale wijn proeven. “Waarom zijn die geweldige onversterkte douro’s eigenlijk niet in Nederland te krijgen?” vragen de mannen zich af. En zo is Ronald ineens micro-importeur van Portugese wijn. Maar het duurt niet lang voor het volgende avontuur zich aandient.
0.75l
Zeer herkenbaar Marlborough met tonen van passievrucht, grapefruit, appel en iets grassigs. Knap hoe Ruud Maasdam ook in een toegankelijke stijl als deze diepgang weet aan te brengen. Je proeft dat de druiven van hoge kwaliteit zijn en dat hij een kundig wijnmaker is.
per fles bij 6 flessen, 16.80 15.50 per fles
Handig cursuspotje
Shell, werkgever van Ronalds vrouw, biedt het stel in 2008 de kans om naar Oman te verhuizen. Ronald: “We dachten: dat doen we voor een jaar of wat en dan pakken we de boel hier wel weer op. Het werden er uiteindelijk vijftien.” Maar wat doe je eigenlijk als ‘man van’ met je ontluikende wijncarrière in een moslimland? Geen wijn importeren in ieder geval. “Laat dat maar aan Shell over, die zorgen goed voor hun mensen,” lacht Ronald. “Er bleek een cursuspotje voor partners, waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Zo heb ik in een paar jaar tijd de hele WSET-cursusreeks kunnen doen. Dankzij het potje vloog ik naar Londen voor de examens.” Maar dan volgt een overplaatsing naar Nieuw-Zeeland. Het gezin volgt en vestigt zich in het stadje New Plymouth. Ronald moet er alleen nog even examen doen voor WSET 4, de Diploma course. Er blijkt een school in Auckland, op vier uur rijden. En het is op deze New Zealand School of Wines and Spirits dat Master of Wine Jane Skilton hem apart neemt: “Zo’n MW-examen, dat vind ik nou écht iets voor jou.”
Een lange adem
Fast forward naar coronatijd. Het gezin is terug in Oman, de lockdown is stevig, maar dat geeft wel veel tijd om te studeren. Zou dit dan het juiste moment zijn om de sprong te wagen? Ronald: “Ik gaf inmiddels online les aan Diploma course-studenten in Nieuw-Zeeland. Van nature ben ik niet ontzettend ambitieus, maar wél perfectionistisch, dus ik wilde zelf op een hoger niveau komen dan mijn studenten. En dus ging ik ervoor; met mijn studiegroep plande ik Zoommeetings met wijnmakers in om aan extra informatie te komen. Het theorie-examen was een flinke kluif – je moet vijf papers schrijven onder enorme tijdsdruk – maar ik haalde het in één keer. Dat het proeven de eerste keer niets werd, had ik wel verwacht. Door corona had ik dat vrijwel niet voor kunnen bereiden.
0.75l
Hoewel Dirler-Cadé een oud domein is, is dit voor mij de nieuwe stijl Elzas. Het is puur en clean en heeft tegelijkertijd een enorme intensiteit in smaak. Voor een basisriesling van twee tientjes heeft dit zoveel diepgang, dat zegt iets over de kwaliteit van de producent.
per fles bij 6 flessen, 22.25 20.60 per fles
Daarbij: ik had nóg vier pogingen en alle vertrouwen in een goede afloop. Maar als ik geweten had wat me daarna nog te wachten stond, weet ik niet of ik er nu nog eens aan zou beginnen. Het praktijkgedeelte bestaat uit drie flights die je blind proeft en waar je uitgebreid vragen over moet beantwoorden onder enorme tijdsdruk. Als je vier chardonnays voor je neus hebt, is het druivenras wel duidelijk, maar het gaat erom dat je kunt beargumenteren waaróm dat zo is en waaróm een van de wijnen bijvoorbeeld niet uit de Bourgogne komt, maar uit Nieuw-Zeeland of Australië. Of misschien zelfs Zuid-Afrika of Chili. Ik haalde het maar niet en je krijgt ook geen feedback. Na vier pogingen stond ik op het punt om ermee te stoppen. Het is aan MW’s Job de Swart en Barbara Boyle te danken dat ik door heb gezet. Zij lieten me inzien dat ik mijn argumenten anders in moest delen; minder zwart-wit denken, meer grijstinten. De vijfde keer was het raak. Nu enkel de scriptie nog, die hoop ik dit jaar in te leveren.”
Riesling op de proeftafel
Ik ben natuurlijk niet met lege handen gekomen. Uiteraard heb ik iets van Staete Landt meegenomen (zie zijkolom) en omdat Ronald gek van riesling is, een Elzasser. Ronald: “Een prachtig domein, Dirler-Cadé. Elzas – een streek met een enorme rijkdom aan terroirs – verdient zoveel meer liefde dan het nu krijgt. Ik heb gelukkig wel het idee dat er weer meer waardering komt, zeker nu er strengere regels zijn omtrent restzoet. Dirler heeft heel slim ‘sec/dry’ op het etiket gezet. Dit is Elzas-riesling hoe het hoort te zijn: een mooie, pure neus met iets bloemigs, wat honing en veel diepgang. Zo knap gemaakt, zeker als je bedenkt dat dit pas hun basisriesling is. Maar wel van 100% grand cru-wijngaarden, die kwaliteit proef je gewoon.”
