Niet lang geleden vroeg iemand mij of ik ook wijn maakte om te bewaren. Mijn antwoord was simpel: “Ik maak elk jaar ongeveer zestig verschillende wijnen en dit sinds tientallen jaren. Daar zaten dus zeker wijnen bij die zijn mislukt. Dat zijn de wijnen die ge moet bewaren. De andere zijn om te drinken.” Bij vele wijnamateurs blijft het idee hangen dat een grote wijn niet lekker mag zijn als hij jong is – want, zeggen ze, dan kan hij niet goed oud worden. Dus als u graag mooie en slimme kinderen wilt hebben moet ge ervoor zorgen dat ze lelijk en dom geboren worden. Dat looizuur in rode wijnen soms sterk aanwezig is en dat de wijn dan tijd nodig heeft om deze tannines af te bouwen is duidelijk. En wijnen van vijftig jaar geleden, gemaakt met minder rijpe druiven en met een lang maceratieproces, hebben inderdaad heel veel tijd nodig gehad om ons gehemelte te verleiden. Tegenwoordig zijn wijnen met rijpere tannines al veel vroeger te drinken. Witte en rosé wijnen hebben dit probleem helemaal niet. En waar ze vroeger nog hoog in hun zuren zaten, is die zuurgraad tegenwoordig veel lager. Behalve de vluchtige zuren in sommige vins natures, maar dat is een ander verhaal.
Bij vele wijnamateurs blijft het idee hangen dat een grote wijn niet lekker mag zijn als hij jong is.
Dat de wijnen tegenwoordig eerder drinkbaar en jonger te genieten zijn, komt mede dankzij de klimaatverandering. In een wereld waar mensen geen geld en geen plaats hebben om tientallen oogsten van wijn op te stapelen is dit een groot voordeel. Ook mag men niet de grote vooruitgang in de wijngaard en in de kelders onderschatten. Wijnen worden vandaag de dag op een meer natuurlijke wijze gemaakt, en het sulfietgehalte in wijnen is lager door eerder te plukken en rijpere druiven te selecteren. Het probleem is de alcohol, maar wij moeten niet vergeten dat de grootste wijnjaren van de vorige eeuw – ‘45, ‘47, ‘61 en ’82 – al veel rijpheid en alcohol hadden. Maar natuurlijk zijn deze vaststellingen niet voor iedereen aanvaardbaar. Niet voor de nostalgieken, de masochisten en de zeurpieten, en vooral niet voor de aficionado’s die urenlang door kunnen gaan over hun emoties bij een Châteauneuf-du-Pape 1952 van Henri Bonneau. Natuurlijk blijft het proeven van een grote wijn na vele jaren een geweldige ervaring, maar dit is wel een uitzondering. Mijn ervaring is dat de bewaarcondities optimaal moeten zijn en de wijn niet moet zijn aangekocht via een veiling aan de andere kant van de wereld. Drink jong of drink oud, maar drink vooral goed!
