Ribera del Duero van de buitencategorie – op bezoek bij Magna Vides

In de auto, onderweg naar La Aguilera, ontvangen we een appje van Andrea Sanz. Blijkbaar is onze ontmoetingsplek lastig te vinden, dus ze deelt haar locatie. Ze liegt niet: het is een wonder dat deze kronkelige zandpaadjes überhaupt door de navigatie van de huurauto worden herkend. Naast een oud stenen huisje staan Andrea Sanz en Pablo Arranz van Magna Vides ons op te wachten. Andrea stelt voor dat we eerst de wijngaard ingaan, even verderop.

De wijngaard is piepklein, niet eens groot genoeg om één vat wijn van te maken. “We hebben zestig kleine perceeltjes. Ieder met een eigen karakter. Pablo kent ze van binnen en van buiten. Ik doe het werk in de kelder,” aldus Andrea. De naam Magna Vides is goed gekozen; sommige van de meer dan honderd jaar oude stokken zijn manshoog. Er staan allerlei druivenrassen door elkaar. Mede aan de vorm van de bladeren identificeren we tempranillo, bobal, garnacha en de witte albillo mayor. ‘El envero’, de kleuromslag waarbij de groene babydruifjes uiteindelijk goudgeel of blauw worden, is hier en daar net begonnen. We kijken uit over de vallei, en Pablo merkt op dat het positief is dat hier niet alleen wijn wordt gemaakt. Hij wijst in de verte graanvelden aan, en achter ons op de heuvel bevindt zich een bos. “Dat houdt het ecosysteem gezond”. 

We lopen terug naar het oude huisje. Hier traden Pablo’s grootouders vroeger de druiventrossen met blote voeten. Binnen staat een proeverij voor ons klaar. Tijdens het proeven wordt de connectie tussen dit landschap, de toewijding van dit uiterst aimabele stel, en het karakter van de wijnen onderstreept. Dat Spaanse, landelijke karakter, met rijp fruit, kruiden, een pepertje… Maar er is ook een frisheid die veel wijnen uit deze omgeving missen, die naast diepgang ook plezier geeft. En wat Magna Vides voor mij zo speciaal maakt: de rode wijnen hebben een tanninestructuur die tegelijkertijd bite heeft en zeer zacht aanvoelt.

Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en overleggen wat onze favoriet is. Na het proeven van de ‘grand cru’s’ Fuente del Zorro, die aan de elegante kant zit, en Bancales del Sardal, het stoerdere, bredere broertje, verkeren we in een soort smaakdelirium. Maar wat dachten we van de witte Vera Vides, met die verfijnde, ziltige sappigheid? Of de Magna Vides tinto, die verbluffend rijke, complexe wijn die altijd ver boven zijn prijspunt scoort? Ik schrijf over wijn voor mijn werk, en probeer rustig aan te doen met superlatieven. Dus vergeef me, maar dit is terroirwijn van de aller- allerhoogste plank. 

Het is inmiddels een uur of acht. Het zonlicht is rood en valt door de open deur naar binnen. Ik ben intens gelukkig. Dit zijn wijnen die ik thuis graag drink en tijdens proeverijen vaak laat proeven, dus ik weet dat het niet alleen de charme van de plek is. Maar nu ik hier zo zit, krijgen de wijnen een extra dimensie. De mensen en de omgeving zijn precies zo authentiek als je hoopt wanneer je thuis zo’n fles wijn open maakt. 

De avond is echter nog niet voorbij. Andrea zegt dat er in hun dorp een ‘comida popular’ is, een feest waar het hele dorp aan lange tafels samen dineert. Of we mee willen? Natuurlijk! De geopende flessen verdwijnen in een doos en worden een kwartier later, na een kort ritje, op een lange tafel in het dorp uitgestald. We ontmoeten Pablo en Andrea’s zoon, en Pablo’s ouders. We proeven de wijnen terug, dit keer met rode wangetjes, onder het genot van chorizo en secreto ibérico van de barbecue, tortilla, ruig stokbrood en hele gezellige gesprekken. Want daar is dit soort wijn voor gemaakt.