In de wijn gedoopt: Zusje van

En ik zal u zeggen waarom u daar zoveel gelukkiger mee wordt. Bordeaux is namelijk best knap maar ook een beetje ingebeeld. Ze ziet u niet staan met uw middenklasser. Hoe anders is dat in de Entre-deux-Mers. Net buiten Bordeaux. Daar dekken ze alvast de tafel en word je met open armen ontvangen bij aankomst in je gehuurde Renault. Tenminste als je Okhuysen heet. Het overkwam mij toen ik dit jaar mee mocht naar Bordeaux en we stopten op Chateau Turcaud. Hier hebben ze geen ingehuurde hôtesses maar word je begroet door de eigenaar zelf. Met een handdruk waar je de snoei van dat jaar nog in voelt. Bij de familie Robert komt het diner niet in gangen maar gewoon rechtstreeks uit de keuken. Boem op tafel en aanschuiven maar. Onder de grote boom, met uitzicht op de wijngaarden en in je glas het ondergeschoven zusje. Ik zeg u, meer heeft een mensch niet nodig om gelukkig te zijn. En terwijl Stéphane vertelde over het wel en wee van het jaar en de overdracht aan de nieuwe generatie, nipte ik van het eerste glas, het ‘eenvoudige’ wit van het domein. Tussen aanhalingstekens, want zelfs met dit zusje zou je zo de rest van je levensdagen willen slijten. Bij de tweede schaal – iets met perziken en dun gesneden vlees – was het tijd voor het serieuzere werk: de Cuvée Majeure. Kijk, daar wil je wel iedere dag mee op de bank zitten. Liefst onder diezelfde eeuwenoude boom.

Ik nam een eerste slokje. Plots leek de tafel gedekt met pompelmoes en abrikozen en geurde het omringende gazon naar bloemen. Was dit Entre-Deux-Mers? Waarom had ik dit niet eerder gedronken? En terwijl Stéphane uitwijde over het karakter en de opvoeding van zijn kinderen, verzonk ik in een diep filosofisch gepeins. Ware schoonheid zit van binnen dacht ik en never judge a book by it’s cover en iets van een ruwe bolster met een blanke pit. En meer van dat soort clichés die ineens waarheden bleken te zijn. Entre-Deux-Mers is misschien niet knap, maar wat een schoonheid, ze lijkt wat ruw, maar dat is karakter. En met die buitenkant valt het ook best wel mee. Eigenlijk is het Pessac-Léognan in vermomming. Het is die mooie Bordelaise maar dan zonder make-up. Ze heeft voor de gelegenheid een eenvoudig jurkje aangetrokken maar oh wat staat dat haar goed. En ze is ook zo vriendelijk. En ze valt niet op rijke mannen, da’s ook mooi meegenomen. En dat heb ik dus maar gedaan ook. En nu staat ze hier voor me en blijkt ze alles te zijn wat ze beloofde. Of ze me trouw blijft durf ik niet te zeggen, ik zag haar laatst in een hip restaurant in gezelschap van vreemde mannen. Mocht u haar willen kapen, wees dan snel.

Aad Kuijper is ex-wijnboer Terre des Dames, reclameschrijver en romancier. Zijn nieuwste boek heet De kunst van doen waar je zin in hebt en ligt nu in de boekhandel.