Zoals een flesje Romanée-Conti 2019 ter waarde van 24.193,95 euro. Vooral die laatste 95 cent vind ik geestig. Niet veel later vond ik trouwens een magnum uit 2001 met hetzelfde spul die ik voor 185.164,38 euro in mijn keldertje mag leggen. Deze handelaar meldt er wel bij dat je 8,26 euro aan verzendkosten moet betalen. Lijkt me grappig als de deal daar uiteindelijk principieel op afketst. Andere vraag: hoe verstuur je zo’n flesje? Met een fietskoerier op een tweedehands fatbike, zo eentje die het pakketje bij de buren aflevert omdat je niet thuis was? Of zet-ie het in de garage? Romanée-Conti wordt wel omschreven als een ‘huwelijk tussen satijn en fluweel’, terwijl Roald Dahl het proeven van de grand cru een ‘orgasme op de tong’ noemde. Stevige tekst voor een kinderboekenschrijver. Of ik hem ooit heb mogen drinken? Nog niet, en ik vrees dat me dat ook niet meer gaat lukken. Hoewel? Een beetje aanpappen met radeloze rijken die zich compleet kapot vervelen lukt me misschien nog wel een keer. Ik kom graag langs.
De handelaar vermeldt wel dat je voor de Romanée-Conti van €185.164,38 nog €8,26 aan verzendkosten betaald.
Ondertussen zag ik dat de duurste Romanée-Conti ooit afgelopen maart is verkocht. Eentje uit 1945. Die veranderde voor 812.500 euro van eigenaar. Deze vintage was heel bijzonder omdat er in het belangrijke bevrijdingsjaar 1945 maar zeshonderd flessen van gebotteld zijn. Misschien een domme vraag: is een wijn uit 1945 nog lekker? En met wie drink je die? Of leg je hem in een geklimatiseerde vitrine in je woonkamer zodat je altijd een begin van een gesprek hebt? Hoop wel dat je dan ook wat schilderijtjes van een paar miljoen aan de muur hebt hangen. Waarom? Dat drinkt lekkerder. En als de oude meuk niet meer te zuipen is, dan is-ie goed voor de vinaigrette. In een zeer bijzondere salade!
